Pravoslavni Božić, koji se obeležava 7. januara, jedan je od najradosnijih hrišćanskih praznika i zauzima posebno mesto u životu srpskog naroda. Praznik Hristovog rođenja simbolizuje novi početak, nadu i pobedu dobra, ali i vreme kada se porodica okuplja, a domovi ispunjavaju mirom, toplinom i zajedništvom.
U Vojvodini se Božić obeležava uz posebne, prepoznatljive običaje koji su se vekovima čuvali u ravničarskim krajevima. Badnjak se često unosi svečano i uz tišinu, a u pojedinim mestima u kuću se unosi slama koja se prostire ispod stola, dok deca kvocaju poput pilića, simbolizujući napredak i blagostanje. Posebna pažnja posvećuje se česnici, u koju se stavlja novčić, ali i razni simboli poput zrna pšenice ili kukuruza, koji predstavljaju rodnu godinu. U nekim vojvođanskim selima zadržao se i običaj božićnih „polaženika“ – prvog gosta koji ulazi u kuću i donosi sreću domaćinstvu.
U centralnoj i južnoj Srbiji Božić prate nešto drugačiji, ali podjednako bogati običaji. Badnjak se često seče u zoru, uz izgovaranje molitve, a u kuću se unosi uz pozdrav „Hristos se rodi“. U mnogim krajevima domaćin badnjakom „džara“ vatru, izgovarajući želje za zdravlje, sreću i dobar rod. Zanimljiv je i običaj da se na Božić ne čisti kuća, kako se, prema verovanju, ne bi „počistila sreća“. U istočnoj Srbiji zadržan je i običaj paljenja velikih badnjačkih vatri na otvorenom, oko kojih se okupljaju meštani.
Zajedničko svim krajevima Srbije jeste lomljenje česnice, okupljanje porodice i slavljenje praznika u duhu ljubavi i praštanja. Božić nas podseća na važnost vere, međusobnog poštovanja i brige za druge, ali i na bogatstvo tradicije koje se prenosi sa kolena na koleno.
Neka Božić svima donese zdravlje, mir i radost, a u domove toplinu i slogu.
Srećan Božić – Hristos se rodi!
